Ahlaka Dair Serzenişler
- Derya Altınyurt
- 18 Eki 2020 - 16:03
- 2 dk okuma süresi
- -
- 2
Ahlak... Ziyadesiyle ayrıldı aramızdan. Çocuk, genç, yetişkin veya yaşlı fark etmiyor artık. Günümüzde herhangi bir genci ahlaki açıdan eleştirmeye kalkıyorsak, önce ebeveyninin sosyal medya hesaplarına bir bakmamız lazım geliyor. Tiktok hesapları da varsa bir de vah o gence, yine iyi gelmiş bu günlere... Anne-baba tiktokta sekiz takla atıyor, çocuğuna ne diyelim? Heyhât!
Hepimiz son zamanlarda toplumun artık ne kadar yozlaştığından dert yanıyoruz. İstisnasız herkes şikayetçi. "Ahlak yok iki gözüm, ar perdesi yırtıldı." kabilinden cümlelerle dizlerini dövenler, evlerinin penceresinden gelip geçeni eleştirmek konusunda sınır tanımıyor hâlbuki. "Edep yahu!" diyenler çocuklarına söz geçiremediklerini hiçbir ortamda belli etmiyorlar. Herkes çok temiz, çok namuslu, fazlaca düşünceli ve kul hakkı en kırmızı çizgileri(!). Facebook'taki dindarlık, Whatsapp gruplarında cuma mesajlarıyla perçinleniyor. Bu kadar namuslu, ahlaklı mümin ve müminelerin olduğu bu dünyada bunca suçu kim işliyor Allah aşkına? Bu kadar dedikoduyu kim yapıyor, bunca günahı kim işliyor? Hayret doğrusu... İnsan "Herhalde cehenneme yalnız gideceğim." diye düşünmeden edemiyor. Zira herkes cennetlik, pir-ü pak, allame-i cihan...
Düşünüyorum... Kendim de dahil olmak üzere, nedir bu kendimizden başka herkesi kusurlu görüp nefsimize, benliğimize zerre toz kondurmamamız? Artık hastalık haline gelen bu kibir değil mi kediyi aynada aslan gösteren? Ne zaman kendimizden başlayacağız, aynamızın tozunu ne zaman silip "gerçek ben"i görmeye başlayacağız? Hani herkes kapısının önünü süpürse mesela, mahalle tertemiz olurdu değil mi? Eskiden böyle değil miydi? Artık başkası benim kapımı da süpürsün istiyoruz. Alıştık hizmet görmeye, hazırcılığa değil mi? Evlatlarımız evde ilgi bekliyor, tertemiz, şekil almaya hazır bir hamur misali evde mayalanıyor. Ama artık evde şekillendirmeye zorlandığımız, ahlak, edep, utanma duygusu aşılayamadığımız çocuklarımızı okul eğitsin, öğretmen ahlaklandırsın, TV'de çizgi filmler toplum kurallarını öğretsin diye bekliyoruz. Tepetaklak gidiyoruz, yuvarlanıyor yuvarlanıyoruz. Nerede duracağımız meçhul. Herkes mutsuz, durumdan şikayetçi ancak herkesin aynası temiz. Bu kargaşanın temel nedeni de tam olarak bu fikrimce. Benliğimiz, bencilliğimiz, hazlarımız, anlık isteklerimiz ve daha neler neler... Günübirlik yaşıyor, anlık mutluluklarla idare ediyoruz. Bedenlerimizi doyurmak hayatımızın amacı olmuş, ne yazık... Oysa ruhlarımız ölesiye aç. Unutulmuş, susuz kalmış ruhlarımız duymayan kulaklarımıza çığlığını basıyor, yollarda açlıktan bitap düşmüş ruhlar, doygun balık etli bedenleri taşıyor sırtında. Ondan olsa gerek bu iç sıkıntısı, hiçbir şey yapmadan yorulmalarımız. Ondan olsa gerek ilaçlara sarılmamız, uyuyunca ve uyuşunca geçeceğini sanmamız. Sahi kim düşürdü bizi bu hale? Yoksa aynada gördüğümüz bizler mi? Elbet ya! Kulluğunu hakkıyla yapan ağaçlar, bitkiler; Yaradan tarafından kendine verilmiş görevleri tek bir defa neden diye sormadan yapan hayvanlar olacak değil ya! Doğadaki huzurun kaynağı teslimiyetteydi ey insan! Huzur teslimiyette, o da her mahlukun içindeydi. Yani aynadaki yansımanın derinlerinde bir yerlerde. Yaradılış kodlarında. Ah, bu bizim her güzel şeyi hep uzaklarda arayışımız yok mu...
Hepimiz birer aynalıyız bu dünyada. Hepimiz birbirimizin aynasıyız. İyiyi görürsek de kendimizi, kötüyü görürsek de kendimizi görmekteyiz. Al eline süpürgeyi, süpür ruhunun kapı önünü. Sil gözlerinin tozlu aynasını. Değişim senin evinden başlasın, var mısın?
Etiketler
Yazar Hakkında
Derya Altınyurt
Kendini yazarak ifade edebilen, kalemine dost kağıdına yaren...
Yorumlar