Ağla sen güzel çocuk, gözlerin şahit olsun!

Beşiğini bombaların sallayarak büyüttüğü bebekler..Annen nerede diye sorulunca cennette diyen çocuklar.. Üzülmeyin, gevşemeyin! Fecrin doğuşuna sizler tanıklık edeceksiniz. Zafere koşarak büyüyeceksiniz. Sizler silah seslerini ninni, molozları kendine yastık yapmış olan çocuklarsınız. Suriye’de F16’ların kalkışlarını engellemek için bisikletinin lastiğini yakan, 3 yaşında kamplarda yemek sırasında ezilen, bacısının namusunu kurtarmak için silahlı askere taş atan çocuklar var. Artık Allah’tan başka sığınacak kimsesi olmayan bu çocuklar İslamın zaferini kucaklayacak olanlardır.

Onların hiçbir suçu yoktu.

Hayatın zalimliğinden habersiz doğdular herkes gibi.. Tek farkları Paris’in lüks bir evinde değilde, Texas’ı aratmayan bu savaş poligonun ortasında doğmaktı onların..

Herşeyden habersiz neler olup bittiğini öğrenmek için meraklı meraklı çevresine bakan ama hiçbirşeyi anlayamayan ve anlayamadan ölecek çocuklardı onlar. Kimsenin umrunda olmayan. Sevgiden uzak, ölüme yakın.

Katliam ve savaşı beyninde “çözüm” olarak yorumlayan “kandırılmış körpe beyinlerin” nerede ve ne zaman karşılarına çıkacağını bilmeden ellerindeki çamuru yüzlerine sürüp birbirlerine gülen çocuklardı.

Ve gün geldi birer birer kaydılar bir yıldız gibi sessiz ve haberisiz..

Peki ya sorunlar? Sorunlar çözülmüş müydü?

Hayır!

Savaşın tek yaptığı sorunları arttırmaktı. Ve öylede oldu. Olaylar durdurulamayacak boyutlara ulaştı ve binlerce çocuk alçakca öldürüldü.

Onlar gözlerini ilk açtıklarında savaşı soluyan, savaş çocuklarıydı..

Ey batı ve bu yardım çığlığına sessiz kalan insanlar, her gün Suriye’de onlarca çocukların yetim kalmasına hatta ölümlerine tepkisiz kalmanızı bu ümmet unutmayacak. Sizler ölümle kol kola büyüyen bu çocuklarla ileride karşılaşmak istemeyeceksiniz çünkü Allah vaadini yerine getirdiği zaman onlar İslamın izzetiyle şereflenerek yükselecek sizler ise bu yapılan zulümlerin ağırlıyla yerin dibine girmiş olacaksınız.